شاید کیهان در حال انبساط نباشد!

کیهان‌شناسان با مشاهده‌ی سرخ‌گرایی گسیلی کهکشان‌ها، چنین نتیجه گرفتند که فضازمان در حالِ انبساط بوده و به همین دلیل کهکشان‌هایی که در دلِ فضازمان جای گرفته‌اند نیز در حالِ دور‌شدن از یکدیگر هستند. هم‌چنین میزانِ این سرخ‌گرایی برای کهکشان‌های دورتر، بیش‌تر است. کیهان‌شناسان از این مشاهده نیز چنین برداشت کردند که انبساطِ کیهان به صورت شتاب‌دار است. اما یک کیهان‌شناس به تازگی چنین پیشنهاد کرده که شاید جرمِ متغیرِ ذرات بتواند سرخ‌گراییِ دیده‌شده در کهکشان‌های دوردست را توضیح داده و روشن کند که چرا چنین به نظر می‌رسد که کهکشان‌های دوردست به صورتِ شتاب‌دار از ما دور می‌شوند.

کیهان با انفجاری زاییده شد و تاکنون در حالِ انبساط بوده است. این نمایی رایج است که برای نزدیک به یک قرن، تصویری از کیهانِ پیرامون ما ارائه کرده است. اما یکی از کیهان‌شناسان به تازگی تفسیری اساساً متفاوت از رویدادهای پیرامونِ ما معرفی کرده که در آن، کیهان به هیچ روی در حالِ انبساط نبوده و نیست.

کریستوف وِتریچ (Christof Wetterich) فیزیکدانی نظری از دانشگاهِ هیدل‌برگ در آلمان، در مقاله‌ای که در سروِرِ پیش‌ازچاپِ arXiv منتشر کرده، کیهان‌شناختیِ متفاوتی را ابداع کرده که در آن، کیهان در حالِ انبساط نیست، اما جرمِ همه‌چیز پیوسته در حالِ افزایش است. چنین تفسیری می‌تواند فیزیکدانان را در درکِ بهترِ مطالبِ سخت همچون تکینگیِ شناخته‌شده‌ی بیگ بنگ، یاری کند.

اگرچه هنوز زمان لازم است تا این مقاله به دقت بازبینی شود، اما هیچ‌یک از فیزیکدانانِ متخصص در این زمینه که با مجله‌ی Nature در تماس بوده‌اند اشتباهِ آشکاری در این ایده ندیده و آن را رد نکرده‌اند، حتی برخی پی‌گیریِ این ایده را کاری ارزشمند توصیف کردند. هانگ‌شِنگ زائو (Hongsheng Zhao) کیهانشناسی از دانشگاهِ سنت اندروزِ انگلستان می‌گوید: «پژوهش و کاوش درباره‌ی این تفسیرِ جایگزین، کاری جذاب است. رویکردِ موشکافانه‌ی شخصی که این ایده را پرورده برای سرگرم‌کردنِ یک فیزیکدان، کافی به نظر می‌رسد».

1.13379

مدلِ رایج در کیهان‌شناختیِ امروز آن است که بیش‌ترِ کهکشان‌ها در حالِ دورشدن از یک‌دیگرند، چون خودِ فضازمان هم‌چون سطحِ یک بالون در حالِ متورم‌شدن است. این دیدگاه می‌تواند توضیح دهد که چرا از دیدِ ناظرانِ قرارگرفته در کهکشانِ ما چنین به نظر می‌رسد که همه‌ی کهکشان‌ها جذبی خود دچارِ سرخ‌گرایی شده‌اند. اما یک کیهان‌شناس به تازگی تفسیری متفاوت از سرخ‌گرایی ارایه کرده است.

ادامه نوشته

سحابی جبار در اکسیژن، هیدروژن و گوگرد

m42HSO_gonzalez_1960

تعداد کمی از مناظر نجومی مانند پرورشگاه ستاره‌ای جبار می‌تواند تخیل ما را برانگیزد. گاز درخشان سحابی، ستارگان داغ و جوانی که در لبه ابر مولکولی عظیم میان ستاره­ ای احاطه کرده است. بسیاری از ساختارهای رشته ­ای که در این تصویر قابل مشاهده می باشد، در واقع امواج شوک هستند – جبهه‌هایی که در آن‌جا موادی که  با سرعت حرکت می‌کنند با گازهای در حال حرکت با سرعت کم هستند مواجه می‌شوند.

سحابی جبار حدود ۴۰ سال نوری گستردگی دارد و در فاصله‌ی ۱۵۰۰ سال نوری در همان بازوی مارپیچی کهکشانمان که خورشید هم قرار دارد، واقع شده است.  سحابی بزرگ واقع در جبار، با چشم غیر مسلح درست در پایین و سمت چپ کمربند به راحتی قابل تشخیص از سه ستاره صورت فلکی مشهور جبار، دیده می­شود. این تصویر سحابی جبار را در سه رنگ نشان می‌دهد که به طور خاص از هیدروژن، اکسیژن و گاز گوگرد ساطع شده اند. کل سحابی جبار، که شامل سحابی سراسب نیز می­شود، در طول ۱۰۰ هزار سال آینده به آرامی پراکنده خواهد شد.

منبع: http://apod.nasa.gov/apod/ap130604.html