سفر در زمان ممکن است

فیزیکدان مشهور بریتانیایی برایان کاکس در جشنواره علم بریتانیا گفت: سفر در زمان ممکن است چندان هم یک نظریه علمی تخیلی نباشد و ساخت یک ماشین زمان امکان پذیر است.

به گزارش مهر، برایان کاکس فیزیکدان ذرات که در حال حاضر روی آزمایش اطلس برخورد دهنده بزرگ هادرون در سرن کار می کند با اشاره به این که سفر به زمان فقط در رابطه با آینده عملی می شود توضیح داد که وقتی که این سفر صورت بگیرد بازگشت از آینده غیر ممکن است. پرفسور کاکس قرار است هفته آینده به مناسبت پنجاهمین سالگرد پخش برنامه علمی تخیلی ” Doctor Who” در لندن سخنرانی درباره نظریه سفر در زمان داشته باشد. وی در سخنرانی که در جریان جشنواره علم بریتانیا در بیرمنگهام داشت اظهار داشت تاکنون سفر در زمان در مقیاس بسیار کوچک انجام شده است.

وی افزود که اگر این فناوری برای شتاب بخشیدن به اجسام بزرگ نیز توسعه می یافت، سفر انسان به آینده امکان پذیر بود، اما درحال حاضر این فناوری وجود ندارد و هرگز نیز برای سفر به گذشته وجود نخواهد داشت. شاید بتوان به آینده سفر کرد و در آینده در آزادی کامل حرکت داشت. اگر سریع بروید، ساعت شما نسبت به افرادی که ساکن هستند کند می شود. درحالی که به سرعت نور نزدیک می شوید ساعت شما به قدری آرام می شود که می توانید به ۱۰ هزار سال در آینده بروید.

این نظریه براساس نظریه ” نسبیت خاص” انیشتین است که اظهار می دارد برای سفر به جلو در زمان، یک شی باید به سرعتی نزدیک به سرعت نور برسد. درحالی که این شی ء به چنین سرعتی نزدیک می شود، زمان تنها برای این شی خاص کند می شود.برای مثال، افرادی که برفراز اقیانوس اطلس سفر می کنند گذر زمان را کندتر از افرادی که روی زمین هستند حس می کنند. کاکس ادامه داد: در نظریه نسبیت عام ، می توان این کار را به طور کلی انجام داد. انجام چنین کاری به ساخت کرمچاله* بستگی دارد، کرمچاله ها میانبرهایی بین فضا و زمان هستند اما اکثر فیزیکدانها نسبت به کارکرد آن تردید دارند.

*کرمچاله (Wormhole) در فیزیک یک پل میانبر فرضی در فضا و زمان است. کرمچاله‌ها ساختارهای فضازمانی پل مانندی هستند که دو گستره جدا از یک فضا-زمان یا دو فضا-زمان جدا از هم را به یکدیگر پیوند می ‌دهند. کرمچاله‌ها مسافت و زمان برای رسیدن از یک نقطه به نقطه دیگر را کوتاه و آسان می کنند.

Read More : http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2420239/Time-travel-IS-possible

کشف یک سیاره غنی از آب در خارج منظومه شمسی

دانشمندان ژاپنی  با استفاده از تلسکوپ «سوبارو» موفق به کشف یک سیاره خارج از منظومه شمسی شده اند که احتمالا دارای اتمسفری غنی از آب است و در فاصله ی ۴۰ سال نوری از زمین واقع شده است.

به گزارش مهر، سیاره Gliese 1214b” در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک ابر زمین کشف شد، این سیاره علاوه بر این که بزرگ تر از زمین است، یک غول گازی نیز محسوب می شود. در این مورد این سیاره ۲٫۷ برابر زمین است. غول‌های گازی (و یا سیارات مشتری‌سان) سیارات بزرگ و گازی هستند که عمدتا از سنگ و یا مواد جامد دیگر تشکیل نشده ‌اند. ابر زمین به سیاراتی گفته می شوند که بزرگتر از زمین هستند جرم یک ابر زمین که معمولا سیاره های خارج از منظومه شمسی از بالاتر از زمین اما پایین تر از غولهای گازی منظومه شمسی یعنی اورانوس و نپتون هستند. این دو غول گازی منظومه ما به ترتیب ۱۴ و ۱۷ برابر جرم زمین هستند.

ادامه نوشته

پرتاب کاوشگر جدید ناسا به “ماه”

یک فضاپیمای روباتیک که وظیفه بررسی گرد و غبار سطح ماه و اتمسفر نازک آن را به عهده دارد، قرار است روز جمعه این هفته از پایگاه ویرجینیا به فضا پرتاب شود.

به گزارش ایرنا از پایگاه خبری اسپیس، کاوشگر اتمسفر ماه و گرد و غبار سطح آن که به اختصار ( LADEE) نام دارد، سفر خود را در روز جمعه ۱۵ شهریور (۶ سپتامبر) و در ساعت یازده و بیست و هفت دقیقه بعد از ظهر به وقت محلی ( سه و بیست و هفت دقیقه ۷ سپتامبر به وقت گرینویچ) آغاز خواهد کرد.

به گزارش ناسا در صورت مناسب بودن شرایط جوی، ساکنین سواحل شرقی آمریکا می توانند لحظه پرتاب را مشاهده نمایند.(LADEE) ماموریت دارد اتمسفر ماه را برای پیدا کردن گرد و غباری که سبب به وجود آمدن درخششی آشکار در افق ماه پیش از طلوع آفتاب است و پیش از این توسط فضانوزان آپولو رصد شده، کاوش نماید. دانشمندان معتقدند این درخشش مرموز توسط گرد و غبار بالای سطح ماه به وجود می آید.کاوشگر (LADEEٍ) همچنین از ابزار دقیق خود برای بررسی جو نازک ماه که به آن محدوده خارجی جو گفته می شود، استفاده خواهد کرد.

سارا نوبل یکی از دانشمندان این برنامه گفت: بسیاری از اقمار، سیاره ها و برخی از سیارک های بزرگ، این نوع جو را دارند و می توان آن را شایع ترین نوع جو در منظومه شمسی نامید. بنابراین بررسی اتمسفر ماه می تواند به دانشمندان در درک بیشتر ماهیت اتمسفر بسیاری از اجرام منظومه شمسی، از جمله عطارد که نزدیک ترین سیاره به خورشید است، کمک نماید. گفتنی است این کاوشگر سی روز پس از پرتاب، به مدار نهایی خود به دور ماه خواهد رسید و سوخت مورد نیاز (LADEE) به منظور کاوش ۱۰۰ روزه برنامه ریزی شده است.

دانشمندان علوم فضایی تا کنون به اطلاعات زیادی در مورد سطح داخلی ماه دست یافته اند و اکنون با پرتاب این کاوشگر به مدار ماه، به اطلاعاتی در مورد اتمسفر ماه که مرموزتر و هیجان انگیز تر از سطح داخلی است، دست خواهند یافت.

Read More : http://www.space.com/22621-nasa-moon-probe-launches-friday.html

آزمونِ درستیِ نظریه‌ی نسبیت با استفاده از حرکت زمین

به تازگی آزمونِ جدیدی در دست انجام است که با دقتی بی‌سابقه، مواردِ نقضِ نسبیت را جست‌وجو می‌کند. این آزمون می‌تواند راه‌های نوینی برای بررسیِ پدیده‌هایی که فراتر از نظریه‌های استانداردِ فیزیک رخ می‌دهند، به دست دهد. در این آزمون با به کارگیریِ بیناب‌سنجیِ دیسپروزیمِ اتمی در بسامدهای رادیویی می‌توان حدهای دقیق‌تری برروی میزانِ نقضِ تقارنِ لورنتس و اصلِ هم‌ارزیِ اینشتین گذاشت.

بسیاری از نظریه‌هایی که از مدلِ استانداردِ فیزیکِ ذراتِ بنیادی فراتر می‌روند، هم‌چون نظریه‌های ریسمان، نقضِ نسبیت را پیش‌بینی می‌کنند. بنابر گزارشی که در Physical Review Letters به چاپ رسیده، گروهی از دانشمندان با به‌کارگیریِ ترفندی تازه و بسیار دقیق در بررسیِ عنصرِ دیسپروزیم، در جست‌وجوی دو گونه‌ی متفاوت از نقضِ نسبیت هستند. در واقع این گروه در جست‌وجوی دگرگونی‌های طولانی‌مدت در انرژیِ مربوط به یک گذارِ اتمیِ ویژه بودند، اما هیچ نشانه‌ای از این دگرگونی‌ها نیافتند. با این حال اعضای این گروه افزوده‌اند که در حالِ انجامِ به‌سازی‌هایی بر روی آزمایشِ خود هستند که در پایان، اندازه‌گیری‌ها را ۱۰۰۰بار دقیق‌تر از اندازه‌گیری‌های امروزی خواهد کرد. این افزایشِ دقت می‌تواند راهی به سوی کاوشِ نشانه‌هایی از فیزیکِ ورای مدلِ استاندارد بگشاید.

انجامِ آزمونی بسیار حساس برای یافتنِ مواردِ نقضِ نظریه‌ی نسبیت نیازمندِ به کارگیریِ عنصرِ دیسپروزیم، یعنی یکی از عناصرِ بسیار کم‌یاب برروی کره‌ی زمین است.

ادامه نوشته